شکر می گویم خدا را خلقتم زهرایی است      من نخواهم شد ذلیل و عزتم زهرایی است

شکر می گویم خدا را خلقتم زهرایی است       شد گواهم اشک جاری طینتم زهرایی است

گر نگاهی هم نمایم دست من خواهد گرفت       من نخواهم شد ذلیل وعزتم زهرایی است

فاطمیّـــه از محــرم بیشتر جلوه کنم         برجهان تاثیر دارم قدرتم زهرایی است

من حسینی بودنم را خرج مادر می کنم        شاهدم باشد خود او هیئتم زهرایی است

عاشقی گفتا قبر می خواهم چکار           بی نشانم کن ببینم تربتم زهرایی است

مادری اش روز محشر تازه گل خواهد نمود       تازه می فهمم خدایا قیمتم زهرایی است

شد به یک سیلی تمام چهره های ما کبود       غصه هایم گریه هایم غربتم زهرایی است

آن زمانی که زند تکیه به کعبه مهدی اش        فاش میگویم به عالم دولتم زهرایی است ...